อบเชย

เพดานสีขาว ที่มองผ่านไหล่ของเขา

... เวลาหยุดนิ่ง

แสง ที่ผ่านผ้าม่านสลัว

ในหูมืดดับ ...

ลมหายใจที่ หอบหื่น กระหาย

ความแข็งแรงของเขา เข้าถาโถม

เสียงของฉันที่ กระเส้า ร้อง ...

นาที ที่ฉันมอง แสงที่ ผ่านจากม่านไป

มันคือความ สว่าง ที่ มืดมิด

ทางหนี ทางเดียว คือ ความสว่าง ที่ค่อยๆ ดับ ลง

_________________________________

edit @ 1 Sep 2008 10:12:35 by สุรีรัตน์ แก้วบุรี